Informacje
Twórcy
o spektaklu
„Dzieci widzą duchy” to próba rozwinięcia w teatrze profesjonalnym konwencji teatralnej, którą reżyser Mariusz Grzegorzek eksplorował w udany sposób w dwóch przedstawieniach dyplomowych zrealizowanych na deskach Teatru Studyjnego we współpracy ze studentami wydziału aktorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi: „Pomysłowe mebelki z gąbki” oraz „Nie jedz tego! To jest na święta!”. Spektakl będzie kolażową, muzyczno-ruchowo-teatralną, częściowo improwizowaną próbą odpowiedzi na pytanie: co to znaczy być prawdziwie dorosłym? Czy wyzbycie się wewnętrznego dziecka, skupienie na samokontroli, wzięcie odpowiedzialności za siebie i innych, musi doprowadzić do rezygnacji z wewnętrznej wrażliwości, empatii i intuicji? Czy w bajkach kryją się sensy głębsze i bardziej niepokojące niż tylko proste wytyczne: jak być sformatowanym członkiem rodziny i społeczeństwa? Materiałami literackimi, które zostaną wykorzystane podczas pracy nad przedstawieniem, będą poemat Edgara Allana Poe „Cień” oraz baśń braci Grimm „Krzak Jałowca”.
Mariusz Grzegorzek
...Rok ten był rokiem przerażeń, rokiem uczuć silniej napiętych niż przerażenie samo i na które nie ma nazwy na ziemi. Albowiem wiele dziwów i znaków ukazało się ze wszech stron na ziemi i na morzu, a zaraza czarne skrzydła szeroko rozpostarła. Wiadomem też było ludziom uczonym w gwiazdach, że oblicze niebios przybrało złowróżbną postać. Szczególniejszy ten nastrój nieba wywierał, jak się zdaje, potężny wpływ nie tylko na materyalny glob ziemski, ale i na stan dusz, umysłów i na kierunek myśli ludzkich...
Edgar Allan Poe, CIEŃ, przekład B. Leśmian
Zapis oryginalny
Prapremiera polska na DUŻEJ SCENIE 22 i 23 lutego 2020 r.
Czas trwania spektaklu: 145 minut (bez przerwy)
W SPEKTAKLU WYKORZYSTANO NASTĘPUJĄCE UTWORY:
Edgar Allan Poe, CIEŃ (fragmenty), przekład Bolesław Leśmian
Bracia Grimm, KRZAK JAŁOWCA (fragmenty), przekład Emilia Bielicka
Krystyna Łagowska, PIES Z PLASTELINY (wiersz z tomiku o tym samym tytule) wydawnictwo Stowarzyszenie Mali Bracia Ubogich
Recenzje
Grzegorzek prowadzi nas przez pokój pełen zagadek, które musimy rozwiązać sami. Czy uczestnicząc w rytuale przejścia odzyskamy czyste serce i jasny umysł zależy od nas samych. Spektakl Grzegorzka daje nam taką możliwość.
Zderzanie tego, co teatralne, z tym, co wydaje się raczej antyteatralne, to świadomie przyjęta strategia.Inscenizator niczym doświadczony alchemik przetapia obydwie substancje, wyczarowując metateatr. Albo innymi słowy: nieustannie budując dystans wobec scenicznej iluzji, skłania nas do głębszego jej przeżywania.
Dostajemy komunikat ze wszech miar szlachetny: światła czarują nastroje, dźwięki delikatnie wypełniają przestrzeń i nawet aktorzy – choć przecież grają opowieść o tandecie, zresztą z dużą celnością – ciosani są ze szlachetnego kruszcu. Jest po prostu ładnie. Bez badziewia i szmiry. Jest teatralne rzemiosło, zwłaszcza rzemiosło teatralnej techniki (pracowni i akustyków) na poziomie nieosiągalnym dla wielu scen.
Tym razem talent i warsztat pokazuje najmłodsze pokolenie aktorów Teatru Jaracza i nie chcę wyróżnić nikogo personalnie, bo świetni byli wszyscy...
Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Marek Nędza, Agnieszka Skrzypczak, Paulina Walendziak, Mateusz Więcławek i Elżbieta Zajko na potrzeby spektaklu obudzili w sobie wewnętrzne dzieci. Na każdego z nich patrzy się z przyjemnością i sympatią. Chroboczek znakomicie śpiewa, a eteryczna Walendziak nawet z etiudki potrafi zrobić perełkę. Spektakl Grzegorzka pokazał, jak znakomity zespół aktorski ma Teatr Jaracza. Warto przyjść na "Dzieci widzą duchy" i z nimi pofiglować, zapominając, czym bombardują nas media.
Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Marek Nędza, Agnieszka Skrzypczak, Paulina Walendziak, Mateusz Więcławek, Elżbieta Zajko tworzą znakomity zespół. Taką stawkę młodych czujących słowo, gęstego (aż nadto) wizyjnego widowiska, świetnych wokalnie można sobie tylko wymarzyć.
Tę bombę emocji wzięła na swoje barki grupa młodych aktorów teatru i eksplodowała talentem, wyjątkowością, magią. Fenomenalni są wszyscy – Agnieszka Skrzypczak, Paulina Walendziak, Elżbieta Zajko, Marek Nędza, Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Mateusz Więcławek – Wspólnie i każdy samodzielnie.
Od kilku spektakli Grzegorzek eksperymentuje z teatrem opartym na magii wspólnej wyobraźni twórców i widzów. Odkrywa transgresywną mocą prostego "na niby". Jeśli umiejętnie ją wykorzystać, pozwala ona wyjść poza na co dzień obowiązujące nas granice zdrowego rozsądku, naruszać obyczajowe tabu.
Galeria
