Jajo węża

...Majstersztykiem jest scena, w której Abel, wydobywając z Manueli wyznanie o romansie z Hansem Vergerusem, sonduje ją niczym puste naczynie. Takich zapadających w pamięć scen (w tym świetnie poprowadzonych zbiorowo) jest wiele, co jest zasługą trafnej obsady i doskonałej gry zespołu. Vergerus w ujęciu Mariusza Jakusa odkrywa jakiś nowy wymiar niejednoznaczności zła, świetna jest rozśpiewana Milena Lisiecka w roli szefowej błaznów i narratorki snu Abla. Energią kipi rozedrgany, małpio zwinny Marcin Łuczak – w kontrze do rozdartego dylematami Hollingera, szefa cyrku (Mariusz Słupiński)... 

...Autorka scenografii wymyśliła bardzo ciekawe rozwiązanie inscenizacyjne. Na początku na scenę wjeżdża wóz cyrkowy, którego buda staje się potem małą sceną dla epizodów rozgrywających się w innych niż główna akcja miejscach albo dla udających grę postaci muzyków. Jeszcze lepiej Justyna Łagowska spisała sie jako reżyser światła, umiejętnie tworząc przestrzeń sceniczną. Plusem spektaklu są też kabaretowe piosenki w wykonaniu Mileny Lisieckiej... 

...To kolejna po „Ryszardzie III” jakże odważna, ujęta w artystyczne ramy, wypowiedź Teatru im. S. Jaracza o dzisiejszych zagrożeniach dotyczących nie tylko nas. Niech nie zmyli kostium i niedzisiejsze realia… Mądra i efektowna realizacja Małgorzaty Bogajewskiej, dobrze obsadzone role z wyróżniającym się Michałem Staszczakiem na czele, przekonująca wizja świata u początków totalnej katastrofy... 

...Nie historia pojedynczego człowieka jest jednak najważniejsza w tym spektaklu. Najciekawsza wydaje się bowiem atmosfera niepokoju, grozy i absurdu, narastająca z każdą minutą – tym bardziej odczuwalna, że została skontrastowana z rzeczywistością cyrku, kabaretu, rozrywki. Wszystkie postaci (poza głównym bohaterem – co znamienne) występują w cyrkowych kostiumach klaunów, z pomalowanymi na biało twarzami. Jeśli jednak na początku widz da się zwieść temu radosnemu nastrojowi, szybko zorientuje się, że bohaterowie kontynuują raczej tradycję smutnego klauna – zgorzkniałego i nieszczęśliwego; błazna, który owszem, śmieje się, ale śmieje się zawsze gorzko z tragizmu otaczającego go świata... 

...Łódzkie „Jajo węża” pozwala na różne interpretacje. Publicystyka łączy się w nim z filozofią, polityką, jak i teorią teatru. Spektakl Bogajewskiej stanowi przede wszystkim ostrzeżenie. Wolność nie jest ograniczana wyłącznie przez lufy karabinów. Znacznie skuteczniej działa karmienie iluzjami, niczym w piosence duetu Meyer/Rotter („Ilusionen…”). Warto zmierzyć się z tą sugestywną reżyserską wizją. Kultura kocha wizje końca świata. Von Trier w „Melancholii” przedstawił obraz zderzenia Ziemi z inną planetą. Tarkowski w ,,Ofiarowaniu» sięgnął po motyw nuklearnej apokalipsy. Bogajewskiej nie interesuje tego rodzaju katastrofizm. U niej świat może zginąć wśród pustego, zużytego śmiechu maszyn przybierających tylko maski ludzi... 

...Nic w tym spektaklu nie jest oczywiste, poczynając od fabuły, poprzez scenografię i muzykę, a kończąc na grze aktorskiej. Wszystko jednak układa się w perfekcyjną całość, która pozwala twórcom postawić pytania: „jak długo człowiek może bronić własnych idei i wartości?”, „jak wiele jest w stanie znieść?”, „co lub kto może go złamać?”. Prowadzi nas do tego między innymi grupa kuglarzy, potwornie umalowanych klaunów, którzy zamiast zabawy przynoszą strach i pokazują Ablowi sceny z jego przeszłości, a być może z przyszłości?... 
 

...Zło napędzane strachem zdobyło kolejnego zakładnika, a Jaracz zyskał kolejny mocny spektakl...