Karamazow

...Kolejną premierą Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi udowadnia, że stawia na ambitny repertuar, który nie jest tanią rozrywką dla widzów spragnionych łatwych wzruszeń i pustego śmiechu. Próby do spektaklu Karamazow trwały półtora roku, ale oglądając ich efekt trudno nie zgodzić się, że nie był to czas zmarnowany. Przedstawienie dopracowane jest w każdym calu, zarówno aktorsko, jak i scenograficznie, a także muzycznie. Sprawia ono wrażenie bardzo minimalistycznego i tworzonego ze świadomością zastosowania każdego z tworzyw teatralnych, każdego elementu, jaki pojawia się zarówno w przestrzeni sceny, jak i w grze aktorskiej. Stworzonego w swoim ostatecznym kształcie poprzez stopniowe eliminowanie wszystkiego, co zbędne. Wszystko po to, aby nie odwracać niepotrzebnie uwagi widza od tego co najistotniejsze – słowa... 

...Orłowski fabułę skupia jak w soczewce, proponuje filozoficzną dysputę, rezygnując z efektowności. Zdziwi się ten, kto przyjdzie do łódzkiego Jaracza, a konserwatyści sceny nawet głośno przyklasną... 

...Podziwiam młodych aktorów grających role trzech braci. Składam ukłon ich wielkiej pracy. Ogromny tekst, który rozłożyli na psychologiczne niuanse. Zagrali ze zrozumieniem i pasją, wręcz z czcią... 

...Historia ludzkiej udręki w świecie bez wartości trzyma za gardło (...) Synowska rozgrywka za sprawą aktorów ma siłę i energię doskonale naznaczone współczesną wrażliwością. Rozprawa o winie, karze i wierze dręczy i robi wrażenie... 

...Ale Karamazow to nie szkolny bryk. Orłowski wyciąga z filozofii i idei Dostojewskiego esencję, a ta, czego z uwagi na bariery czasowe spektaklu nie da się przekazać w całej rozciągłości, oddaje materię teatralną. Z prostoty rozwiązań emanuje siła (...) Świat powołany w „Jaraczu” jest intensywny, uderza do głowy i oszałamia na długo. Okazuje się, że można bez taryfy ulgowej toczyć z widzem „poważną grę” o sprawy ważne – tak jak toczyli ją Karamazowie. Va banque...