Komediant

Kwietniewska jest aktorką znakomitą, grającą na wysokich rejestrach emocji (młodzież nazwałaby to "jazdą po bandzie"). (…) Jaracz Majewskiego coraz bardziej mi się podoba. Doceniam go za odwagę i zaangażowanie, zwłaszcza w Łodzi.

Aktorzy Jaracza udowadniają, że nie brak im ani dyscypliny, ani dystansu, ani tym bardziej odwagi do śmiałych eksperymentów.

Gdyby chodziło po prostu o kiełbasę, którą częstujemy się jeszcze we foyer. Byłoby smaczniej. Bardziej swojsko. Gdyby zaprosili przed scenę dużą, gdzie w bezpiecznej odległości od rampy można rozsiąść się w numerowanym fotelu, byłoby wygodniej. Jak w „normalnym” teatrze. A gdyby główną rolę męską zagrał mężczyzna, nie kobieta, szłoby to wszystko jak wypada, bo bożemu. Na szczęście jest inaczej!

"Komediant" to tragikomiczny popis Agnieszki Kwietniewskiej.(…)
Aktorom Olsten udaje się wytworzyć specyficzny klimat. Widzowie siedzą na rozstawionych w nieładzie krzesłach. Na początku obawiają się bezpośredniego kontaktu z wykonawcami – (…) Później coś puszcza, pęka: widzom udziela się atmosfera zarazem przaśna i intymna, angażują się, zaczynają wychodzić z roli grzecznej publiczności.

Obelgi Bruscona, geniusza i nieudacznika mogłyby być(…) tanią prowokacją. Ale zagrała go Agnieszka Kwietniewska, wrażliwa aktorka, mająca w sobie coś wyzywającego i coś bezbronnego naraz, ekwilibrystycznie przechodząca od agresji po drastyczne odsłanianie słabości.

Tekst na wskroś autotematyczny, wysoko stawiający poprzeczkę aktorom i inscenizatorom. Zespół Jaracza z łatwością ją przeskakuje. "Komediant" to spektakl w treści i w formie prowokujący. Trzeba to (…) zobaczyć. Warto(…).
 

Intrygujący i wciągający (…) jest wieczór z „Komediantem”.
Widzów czeka zderzenie z aktorstwem totalnym. Agnieszka Kwietniewska (występująca gościnnie, świetna aktorka Teatru Polskiego we Wrocławiu) błyskawicznie obejmuje panowanie nad widownią i nie odda władzy ani na chwilę.

To nie jest teatr jednego aktora. Urszula Gryczewska (Pani Bruscon) jest znakomita (…). Dorota Kiełkowicz (Żona Właściciela Gospody) właściwie tylko chodzi po scenie (…), ale jej pojawianie się (…) jest przemyślanym kontrapunktem dla nerwowych poczynań głównych postaci. Agnieszka Więdłocha (córka Bruscona) mimo zdominowania przez ojca potrafi subtelnie zaznaczyć dystans wobec jego błazeństw. Majewski (…) wnosi w ten niepokojący, (…) dobry spektakl poczucie humoru.