Lekcje miłości

Świat "Lekcji" to świat kobiet i ich wyborów. Siłą tekstów Waśkowskiej jest umiejętne przedstawienie wymienności ról. Kto jest katem, a kto ofiarą? Nic nie jest oczywiste.

Reżyser Rafał Sabara odnosi sukces – skutecznie prowadzi aktorów, którzy portretują swoich bohaterów z pewną czułością, trochę ich przerysowując, lecz nie przekraczając granicy drwiny. (.) "Lekcje miłości" to dobry, spójny spektakl (.). Centralne miejsce zajmuje banał życia codziennego, który naprawdę przekonuje, gdyż nie poddaje się go sztucznemu uwzniośleniu, nie próbuje wydobywać nieistniejącej głębi ani kpić z „ludzi gorszych niż są w rzeczywistości”. To świat, który po prostu j e s t, funkcjonuje według pewnej zasady, lecz nie jest to zasada tajemna, którą należy odgadnąć, by poznać ukrytą prawdę o rzeczywistości. Z drugiej strony inscenizacja zawiera pokaźny repertuar poruszanych problemów i szeroką skalę temperatur relacji międzyludzkich. Istotna jest tutaj kwestia zaborczości, próby zagarnięcia drugiego człowieka. Pełna wolność okazuje się być abstrakcyjna (.). Oddanie złożoności relacji międzyludzkich nie byłoby możliwe, gdyby nie dobra, równa gra aktorskiego kwintetu z ulicy Jaracza.

Śmiech rodzi się na widowni w różnych momentach, co dobrze świadczy o jednoczącym potencjale sztuki. Inna rzecz, że komizm nawet tych samych fraz i sytuacji odbierać można na różnych poziomach. To humor oczyszczający, który umniejsza wagę nawet najpoważniejszych problemów, bowiem w ślad za nim idą empatia i miłość Waśkowskiej (w końcu tytuł zobowiązuje) do człowieka, do jego małości i wad, jak też przeświadczenie, że właśnie to co podłe i beznadziejne inspiruje, by odbić się od dna. (.) Aktorów mamy pięcioro (Matylda Paszczenko gra różne postaci w obu tytułach), a ról słabych, niepełnych – zero. Nawet milczący przez większość czasu Marek Kałużyński (jako Misza, mąż Maszy) tworzy rolę niepoślednią.

„Lekcje miłości" Ireny Waśkowskiej w reżyserii Rafała Sabary w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi to przykład dobrzej wykonanej roboty teatralnej, gdzie w parze z interesującym tekstem idą wyraziste kreacje aktorskie. Co - zważywszy na dość karykaturalnie przedstawione sylwetki bohaterów - wcale nie było takie łatwe.