Orkiestra „Titanic”

(...)Pierwszym elementem jaki wzbudził moje zainteresowanie spektaklem była scenografia, za którą odpowiadał Grzegorz Nowak. (...) Na szczególne wyróżnienie zasługuje także Izabela Połońska, odpowiedzialna za przygotowanie wokalne. Wykonała ona naprawdę kawał dobrej roboty, bo aktorzy śpiewający na głosy robili naprawdę duże wrażenie. (...) Oczywiście oba powyższe składowe spektaklu nie mogłyby wybrzmieć gdyby nie bardzo dobrze radzący sobie aktorzy.(...)

Zespołowi Teatru Jaracza udało się zręcznie wykorzystać groteskowy potencjał sztuki, nie czyniąc zadawanych przez nią pytań o ludzką kondycję przytłaczającymi i zwyczajnie nudnymi. Śmiech rozbraja patos, a jednocześnie nie przykrywa tego, co stanowi o sile jego przekazu.

Mimo, iż spektakl dotyka poważnych tematów i ukazuje zagubionych psychicznie bohaterów, jest w swojej formie stosunkowo lekki – sporo w nim czarnego humoru i błyskotliwych dialogów, a akcję co jakiś czas rozbija Mikołaj Chroboczek wprowadzając elementy rodem z telewizyjnego show, zmuszając oglądającego do śmiechu. Widz nawet nie zauważa, gdy podsuwane są mu ciężkostrawne, egzystencjalne treści i pytania. To jest właśnie siła spektaklu Mariusza Siudzińskiego. Zmusza do myślenia, lecz bardzo nienachalnie i bezboleśnie.

Mariusz Siudziński wspaniale poprowadził aktorów. Ljubka (Elżbieta Zajko), Doko (Mariusz Słupiński), Prodan (Robert Latusek), Harry (Mikołaj Chroboczek), czy Meto (grany przez samego Siudzińkiego) to bohaterowie pełni, indywidualni, charakterystyczni, każdy z własną historią, przeszłością i definicją szczęścią.