Posprzątane

...Wystawić niby-farsę niepostrzeżenie zmieniającą się w epicki dramat o istocie cierpienia? Śmiech oswoić ze śmiercią, w której obliczu każdy łaknie już tylko cudu? To w polskim teatrze potrafi tylko Mariusz Grzegorzek...

...Trzy niezwykłe role niezwykłych aktorek „robią” to świetne przedstawienie i rozsadzają je od środka. Reszta należy do nieokiełznanej wyobraźni Mariusza Grzegorzka, który z klasycznej komedii czyni utrzymaną w stylu Lyncha , ale absolutnie świeżą psychodelię. Dowcipy pędzą na złamanie karku, scena pulsuje muzyką i nieoczekiwanymi dźwiękami. A w drugiej części czeka nas zaskoczenie, bo w ten szalony i paranoiczny świat wkracza śmierć i najszczersze współczucie. I tu ujawnia się najwyższa siła teatru Grzegorzka, który jak mało kto potrafi łączyć ze sobą przeciwstawne żywioły. Mamy więc śmiech i mamy śmierć. „Posprzątane” w łódzkim Jaraczu to teatr najwyższej klasy. Koniecznie!...
 

...Mroczna, momentami nieobecna Matilde Justyny Wasilewskiej wydaje się raczej postacią z „Egzorcyzmów Emily Rose” niż z tragikomedii. Moment, w którym pomaga Anie przekroczyć granicę życia i śmieci, jest niezwykle uderzający. Obie kobiety siedzą na kanapie, a ich połączone tułowia wykonują koliste ruchy. Matilde opowiada swój najlepszy dowcip wprost do ucha Any, wlewając do jej wnętrza truciznę – podobnie jak Szekspirowski Klaudiusz uśmiercił ojca Hamleta. Usposobienie Matilde kontrastuje z temperamentem jedynej osoby, która stara się ją zrozumieć – Virginii. Po mistrzowsku farsowa Gabriela Muskała ma wiele świetnych odsłon, na przykład gdy za pomocą podmuchu odkurzacza odtwarza słynną scenę ze „Słomianego wdowca” czy organoleptycznie (dotykając językiem blatu) sprawdza poziom czystości w domu siostry...

...Reżyser zaprosił tych, z którymi pracuje od dawna, i wygrał. Gabriela Muskała jest wybitną aktorką – to wiadomo. Ale żeby zbudować postać, która tak zapada w pamięć, jak „ujarzmiająca odkurzacz” mając do dyspozycji niewiele danych, to majstersztyk. Marieta Żukowska urokiem ociepla zimną, „sterylną” lekarkę, a młodziutka Justyna Wasilewska stara się fajnie opowiadać dowcipy. I nie kładzie roli! Partnerują wielce udanie: Agnieszka Kowalska i Mariusz Witkowski. Spektakl do nagrody...

..."Posprzątane" to nie tylko świetnie zagrane postaci i niezwykła ekspresja aktorów (szczególne uznanie należy się kobiecemu trio: Żukowska, Wasilewska, Muskała). Przedstawienie wyróżnia się również abstrakcyjnym i często absurdalnym poczuciem humoru. Pojawiające się wśród realistycznej scenografii niemal bajkowe rekwizyty, ale także aktorki i ich niesamowity dystans do siebie samych i swoich bohaterek – to wszystko powoduje, że „Posprzątane” bawią do łez, jednocześnie poruszając i zmuszając do refleksji...

...Mariusz Grzegorzek z tragifarsy Sary Ruhl zrobił silnie autotematyczny spektakl o teatralnych konwencjach i roli humoru w życiu i w sztuce. Feeria scenicznych pomysłów i świetna gra kwartetu aktorek Jaracza czynią Posprzątane spektaklem fascynującym...
 

...Dobrze, że jest taki reżyser jak Mariusz Grzegorzek. Dojrzały twórca, precyzyjny, tworzący tak silnie oddziałujące emocjonalnie przedstawienia. Taki, który zabiera w podróż po zakamarkach ludzkiej psychiki i nigdy nie można przewidzieć, czego należy się spodziewać. Nie podąża za obowiązującymi trendami i nie tworzy bełkotu scenicznego. Wszystko u niego jest po coś, każdy drobiazg jest przemyślany. Reżyser zmienia konwencję swoich spektakli i w każdej doskonale się odnajduje. Jest jednym z najlepszych. A Posprzątane to kolejny dowód, że żonglowanie pomysłami u Grzegorzka jest niewyczerpywanym źródłem...

..."Posprzątane" to sztuka wielopłaszczyznowa, tragifarsa o niespełnionych marzeniach, zawiedzionych oczekiwaniach, niedoszłych planach, o samotności, która towarzyszy bohaterom bez względu na to, ile osób je otacza. To także opowieść o estetycznym, etycznym i humanistycznym aspekcie śmierci. Grzegorzkowi udało się wydobyć wszystkie te motywy z dramatu Ruhl, doskonale balansując pomiędzy estetyką tragedii i komedii, naturalizmu i realizmu magicznego...
 

..Grzegorzek wraz z fenomenalnymi aktorkami opowiadają nam świat ulegający w każdej sekundzie deformacji. Mieszają style i tonacje. Jest w Posprzątanym miejsce na taneczne popisy dwojga dzieciaków i śpiewane zachrypniętym głosem przez Justynę Wasilewską piosenki. Bawią do łez chwyty z najczystszej farsy, kiedy Muskała umyka ze sceny, by nie dostrzegła jej Żukowska. A jednak cały czas śmiech, który ma w sobie coś chorego, zamiera nam na ustach. Trudno jest bowiem śmiać się bezkarnie, gdy oglądamy ostrą karykaturę świata, a w nim samych siebie. Grzegorzek to wszystko pokazuje, ale opiera się pokusie moralizowania. Ma w Posprzątanym to coś, co wyróżnia nielicznych. Nieubłaganą prostotę, każącą jemu mówić: „tak jest”, a nam uwierzyć w to bez zastrzeżeń, bez zadawania dodatkowych pytań...

...Mariusz Grzegorzek, najlepszy dziś reżyser teatralny w Łodzi, sięgnął po „The Clean House” utalentowanej amerykańskiej dramatopisarki Sarah Ruhl i przygotował znakomity spektakl „Posprzątane”...
...w wysokiej próby teatrze Grzegorzka emocje są doskonale zagrane. I zaraźliwe. Widz patrzy na histeryzującą postać na scenie, śmieje się z szalejącej ze ścierką wariatki, ale także rozumie ją i jej współczuje...
...Aktorzy zagrali na premierze koncertowo, za co dostali owacje na stojąco, a bilety na lutowe spektakle zostały już wykupione. Warto ustawić się w kolejce...

...W spektaklu tragedia i komizm nie tyle graniczą ze sobą, co są zespolone jak dwie strony wirującej monety. Podrzuca ją Grzegorzek, który w krótkich odstępach czasu zmienia emocje, miksuje tonacje (czy to przez wkroczenie w srebrnym zimowym kombinezonie Charlesa, który udał się na poszukiwanie drzewa życia, czy neurotycznej Matyldy), ale także od widza zależeć będzie co ujrzy i jak odczyta. Nie wszystkie komiczne sceny mają być komiczne, nie wszystkie dramaty mają przejmować. Dlatego „Posprzątane” to spektakl wielokrotnego użycia...
...Do pełni szczęścia potrzeba było jeszcze trafionej obsady. A ta nie zawiodła. Trio Marieta Żukowska, Gabriela Muskała i Justyna Wasilewska pokazuje wielką klasę. Aktorki budują postaci z całą ich wewnętrzną złożonością i potężnym, tkwiącym w nich tragizmem, który początek bierze w sferze duchowości. Czynią je farsowo śmiesznymi, a jednocześnie bardzo ludzkimi i wzruszająco prawdziwymi...

..."Posprzątane" to piramida wrażeń i wyobrażeń. Trzeba reżyserskiej klasy, by je ogarnąć i poukładać. Mariusz Grzegorzek, kojarzony z dramaturgią najwyższej powagi, tu skutecznie łączy słodkie z gorzkim. Slalom między zdarzeniami i fikcją wypełnia nieskończonością niespodzianek. Jest miejsce na jakże realistyczne prasowanie i magiczną wyprawę po drzewo mogące ratować życie. Jest groteskowa ryba-bojownik krążąca niczym aeroplan i zwielokrotnione mikrofonem wrażenia oraz lęki. Od sterylnej przestrzeni aż do sedna kiczu, naznaczonego figurkami porcelanowych jelonków, wiedzie nieustająca walka, o to, by w życiu było „posprzątane”...

...Reżyser decyduje się na widowiskowość, choć – co ciekawe – pozbawioną złudzenia fikcji scenicznej. Wspomniany komizm osiąga przede wszystkim dzięki świetnej grze aktorów. Z dwójki sióstr wyróżnia się Gabriela Muskała jako Virginia, znerwicowana, zależna od konwenansów kobieta z tłumioną, wybuchową osobowością. Znakomita jest Ana Agnieszki Kowalskiej, dostojna, przyjmująca mastektomię i śmierć w wyniku raka z godnością dojrzałego człowieka...

...Rzadko zdarza się w teatrze tak, by udało się osiągnąć ten poziom skupienia i aktorskiej precyzji. Grzegorzek, swobodnie dobierając do „Posprzątanego” obsadę, po raz kolejny jako jeden ze stałych współpracowników Jaracza udowadnia, że teatr ten może pochwalić się najlepszym obecnie zespołem w Polsce. A sam jako reżyser ustawia się w ścisłej czołówce...